Gedachtegoed

Deze maand probeer ik het mysterie van het zijn te ontrafelen.

Lieve lezer,

Voor deze maand vroeg ik mezelf af of je kunt zijn in een wereld die constant om je aandacht vraagt. Met eindeloze mogelijkheden om jezelf te ontwikkelen, meer te kopen, meer te doen, beter te worden. Beloftes naar meer, die je steeds weer wegleiden van het moment waarin je nu leeft.

Om jezelf af te vragen of je gewoon kunt zijn, moet je eerst voelen wat 'zijn' voor jou betekent. Voel je dat in je lichaam? Of is het vooral een mindset?

Er is niets wat mij zo volledig in het moment brengt als het geven van een yogales. Het samenzijn met een groep mensen die er bewust voor hebben gekozen om op dat moment, in die les, te zijn. Samen ademen, samen bewegen, samen aanwezig zijn. Het voelt als een oprechte vorm van verbinding, zonder hiërarchie. We zijn als we samen flowen. We zijn als we samen de stilte vasthouden binnen een houding. En we zijn tijdens de eindontspanning, dat ene moment waarop je alles mag loslaten. De rollen die je draagt, de zorgen die je meenam en wellicht de spanning die zich heeft opgestapeld. Volledig zijn, ik voel het al als ik erover schrijf. 

Tegelijkertijd voelt dit soms bijna als vals spelen. Want zijn in een yogales is heel wat makkelijker dan zijn in de verkeersdrukte. Of zijn wanneer je boodschappen weer gecheckt worden bij de zelfscanner. Of zijn tijdens een volle werkdag. Juist in het alledaagse leven is aanwezigheid een uitdaging. Want wanneer je mind de regie overneemt, verdwijnt het zijn al snel naar het verleden of de toekomst. Een verlangen naar wat niet meer is, of naar zorgen over wat misschien komen gaat. Maar het verleden krijg je niet terug, en wat de toekomst brengt? Dat weet niemand precies. Kijk maar naar de weersverwachting ;).

Daarom geef ik in de lessen ook graag tools mee voor naast de mat. Je eigen weg vinden in kleine momenten van aanwezigheid. En dat hoeft geen heel uur te zijn, daar heb je ook geen mat, bolster of yogalegging voor nodig. Wat mooi dus, als we onszelf kunnen aanwennen om vaker te mogen zijn. Binnen de adem die op dit moment door je lichaam beweegt en in het moment dat nooit meer op precies dezelfde manier terugkomt.

Probeer maar. 

Ik hoop dat je gaandeweg je eigen tools hiervoor vindt. En de eerste stappen kunt zetten naar de waarneming van het zijn en het afdwalen, het zijn en het afdwalen en je weer kunt herpakken naar het zijn.


Met liefde,
Naomi 

Deze maand sta ik stil bij mijn liefde voor beweging en waarom ik dit zó belangrijk vind. 

Lieve lezer,

'Beweging, daar kan ik een heel boek over schrijven', zei Rachel toen ik opperde om deze maand extra aandacht te geven aan het thema beweging. En ik snap precies wat ze bedoelt: beweging is groots. Je kunt het vanuit veel verschillende perspectieven bekijken.

Voor mij draait beweging in de eerste plaats om fysieke beweging en ik houd ervan! Het soort dat je ’s ochtends wakker maakt, beter dan een dubbele espresso. Het soort dat je na een lange werkdag uit je hoofd haalt, weg van deadlines. Het soort dat je hormonen in beweging zet en waarvan zo vaak wetenschappelijk bewezen is dat het ons goed doet. Maar ook zeker het soort: zonder prestatiedruk, zonder altijd beter te hoeven worden, zonder dat de beweging vooruit 'moet' gaan. 

Ik word er zo blij van om mijn lijf te bewegen binnen de mogelijkheden die er op dat moment zijn en ook om de opties daarbuiten te verkennen. Om mijzelf sterk en mobiel te voelen, wetende dat ik zorg voor mezelf én voor mijn toekomstige zelf. Ik voel hoe goed het mijn humeur doet, hoe het meer zelfvertrouwen geeft en hoe het mij lichter en vooral blijer maakt. En ik kan ook duidelijk merken wat het met mij doet wanneer ik, door omstandigheden, minder beweeg. Vraag maar aan mijn omgeving ;).

Maar beweging zet meer in gang dan alleen het lichaam. Wanneer je beweegt, ontstaat er namelijk ruimte. Ruimte zonder telefoon en andere constante externe prikkels. Ruimte om met jezelf te zijn en te horen en luisteren wat er van binnen afspeelt.

En ook dat is waarom ik zo van beweging houd en het belangrijk vind. Want fysieke stilstand kan ook dingen vastzetten, zorgen voor immobiliteit. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal en emotioneel. Daarom gun ik het iedereen zó om te ontdekken welke vorm van beweging bij hem of haar past. Dus niet met tegenzin naar de sportschool, sporten omdat iedereen het doet of omdat de fysiotherapeut het van je vraagt. Beweging omdat je voelt wat het, op meerdere vlakken, voor jou doet.

Beweging hoeft niet elke dag of in iedere levensfase hetzelfde te zijn. Soms is het intensief, herhalend en krachtig, andere momenten zachter en vloeiender. Maar één ding is belangrijk: blijf bewegen, blijf voelen en luisteren en blijf dit jezelf gunnen.

We zien je op de mat, precies voor de beweging waar jij behoefte aan hebt.

Met liefde,
Naomi 

Deze maand gaan mijn gedachten over moed en hoe bijzonder het is om dat te mogen aanschouwen. 

Lieve lezer,

Afgelopen week zat ik in de metro richting Den Haag. Naast mij zat een man op leeftijd, met verlangen kijkend naar de tweezitsbank voor mij. Op één stoel zat al iemand, ook een man op leeftijd, met naast zich een grote tas die de andere plek bezet hield. Op een gegeven moment zag ik hoe de man naast mij al zijn moed verzamelde en vroeg of hij naast de man mocht komen zitten. 'Waarom wil je dat?' kreeg hij als reactie. De man antwoordde: 'Omdat ik misselijk word als ik achteruit rijd'. 

Er ontstond direct begrip. De tas werd van de stoel gehaald en even later zaten de twee mannen naast elkaar, in gesprek. Als aanschouwer vond ik het heel sterk om te zien dat de man naast mij de moed verzamelde en de stap nam om het te vragen. Je kunt namelijk ook afgewezen worden, en ook al ligt dat niet altijd binnen jouw invloed, het is wel vervelend. 

Deze simpele actie zette mij aan het denken over moed. Wanneer was de laatste keer dat ik iets overwon? Een angst, iets waar ik al lang tegenaan hik? Afscheid nemen van iets of iemand, of juist iets nieuws verwelkomen in het leven? Iets waar moed voor nodig is. Het leven kan soms namelijk nogal eng zijn, er kunnen veel 'wat als' situaties door je hoofd spoken. Maar zonder angst, bestaat moed eigenlijk niet.

Moed huist ergens in ons hart en hoofd als een geheime kracht. Het kan alleen in bepaalde situaties ook ineens wegzakken, zoals het spreekwoord 'de moed zakt in je schoenen'. Om de kracht te (her)vinden, om te doen wat je moet of wilt doen, daarvoor moet je in jezelf geloven. En dat is grappig, we hebben ooit zonder moeite geloofd in de kerstman of de tandenfee, maar in onszelf geloven voelt soms van een heel ander niveau.

Er zijn veel momenten in het leven die je, op dat moment of achteraf, als moedig kunt bestempelen. Een baan opzeggen waarin je niet gelukkig bent om de wereld rond te reizen. Een relatie beëindigen die niet meer goed voelt. Maar ook de minder voor de hand liggende keuzes vragen moed: juist níet voor jezelf kiezen omdat iemand anders je nodig heeft, of tijdelijk een stapje terug doen in je leven.

In de studio zie ik veel moedige mensen. Dat is ook waarom ik dit thema deze maand aandacht wilde geven. Steeds weer hoor ik verhalen van deelnemers die momenteel veel meemaken of hebben meegemaakt, en toch de moed vinden om naar de studio te komen. Om hun mat uit te rollen en de confrontatie aan te gaan met zichzelf en met wat er speelt in hun leven.

Ik hoop dat wij, als docenten, daar iets in mogen betekenen. Dat we in iedere les een beetje kunnen bijdragen aan het vertrouwen in zichzelf. Dat we mensen kunnen helpen de moed te blijven vinden om op te dagen voor zichzelf en voor wat belangrijk is. Voor de grote dingen, én voor de kleine.

Met liefde,
Naomi 

Deze maand gaan mijn gedachten over hoe het houden van vertrouwen het leven wat lichter laat voelen.

Lieve lezer,

Toen ik over het thema voor de komende nieuwsbrief dacht, was het zo’n grauwe dag waarop je het liefst met een dekentje op de bank kruipt. Zo’n dag waarop je wéét dat de lente eraan komt, maar er nog geen zonnestraaltje te bekennen is. Ik vroeg me af wat er nodig is om in zo’n moment geduld te hebben, wachtende op de warmere en vrolijkere dagen. Om niet te forceren dat het anders moet voelen dan het doet. Het recept hiervoor bleek simpelweg vertrouwen. De natuur doet dit namelijk vanzelf. Zonder haast en zonder twijfel. Er is een vanzelfsprekend vertrouwen dat alles groeit zoals het mag groeien, zonder dat vooraf duidelijk is hoe dat eruit zal zien. Ik vind dit zo'n wijze les van de natuur! 

Als mens krijgen we ons leven in de schoot geworpen, zonder gebruiksaanwijzing, zonder tijdslijn, zonder chatbox waar we even kunnen vragen of we het 'goed' doen. Het leven ontvouwt zich, deels buiten onze invloed om. Het begint al bij de situatie waarin je geboren wordt, iets wat, zoals je om je heen kunt zien, niet voor iedereen hetzelfde is en ook te maken heeft met een stukje geluk. Gaandeweg worden er keuzes voor je gemaakt, totdat je op een pad terecht komt waar je zelf richting kunt geven. En op dat pad maak je keuzes, vaak zonder zeker te weten waar ze je brengen, maar met het vertrouwen van binnenuit dat het goed gaat komen.

Dus op je pad is vertrouwen belangrijk. Vertrouwen in het feit dat je niet precies weet wat er komen gaat, waar je leven naartoe gaat, maar dat het goed zal komen. Vertrouwen in het feit dat je niet overal controle over hebt, waardoor je het beter los kan laten en even z'n gang kunt laten gaan. 

Vertrouwen gaat niet alleen over jezelf. Het gaat ook over elkaar. Over het blijven zien van de intentie dat we het, in de kern, goed proberen te doen met z’n allen. Dat we elkaar blijven opzoeken, juist wanneer het makkelijker voelt om afstand te nemen.

En misschien zit vertrouwen ook wel in iets heel concreets en dichtbij: je eigen yoga-practice. De plek waar je telkens naar terug kunt keren. Waar je vanuit vertrouwen niet hoeft te weten, maar alleen hoeft te ervaren. Waar je lichaam en adem je precies geven wat je op dat moment nodig hebt.

En terwijl ik deze column afrond, kijk ik naar buiten. De lucht is strakblauw en de zon schijnt vrolijk. Het vertrouwen mag er zijn.

Met liefde,
Naomi 

Deze maand gaan mijn gedachten over de wondere wereld van rituelen.

Lieve lezer,

Als het om rituelen gaat, denk ik vaak terug aan vroeger.
Aan vrijdagavonden waarop ik met mijn grote zus een film mocht uitkiezen bij Videoland (kennen jullie die nog ;)). Dan kropen we met een klein bakje chips op schoot tussen onze ouders op de bank. Of aan de middagen dat opa of oma ons ophaalde van school en we samen een zure bom of een visje gingen halen bij de visboer. Momenten waar we naar uitkeken en die indruk hebben gemaakt, want nog steeds hebben wij het erover. Sommige van die rituelen hebben zelfs hun weg gevonden naar onze eigen gezinnen. Het zijn die simpele en terugkerende momenten die ik als ritueel bestempel. Waardoor ik mij afvraag: wat maakt iets eigenlijk tot een ritueel? 

Als je ouder wordt, verdwijnen sommige rituelen naar de achtergrond. Soms tijdelijk, soms voorgoed. Ze hebben in zekere zin een houdbaarheidsdatum. Wanneer iets je niet meer dient, of juist gaat beheersen, mag je er afscheid van nemen.
Nieuwe rituelen ontstaan vaak vanzelf. Zonder dat je bewust besluit: 'dit wordt een ritueel'. Het groeit, omdat het fijn voelt, omdat het betekenis krijgt of jou betekenis geeft. Voor mij zit het wezen en de kracht van een ritueel in twee dingen: herhaling en gevoel. Iets dat steeds terugkeert, waar je naar uitkijkt, waarvan je weet wat het je brengt, iets dat je mist als je het niet doet.

Misschien is dat ook meteen het antwoord op de vraag waarom we rituelen nodig hebben. In een wereld vol prikkels en afleiding helpen rituelen je om bij jezelf te blijven. Ze geven houvast, wetende dat je er altijd op terug kunt vallen, hoe onvoorspelbaar de dag ook kan verlopen. De dag beginnen met een koffie'tje of een ademhalingsoefening, de dag eindigen met een familie-spel of een moment op de mat. Dat kunnen kleine ankers vormen gedurende je dag. 

Ook vanuit de yogageschiedenis spelen rituelen een belangrijke rol. Denk aan het chanten van mantra’s of aan reinigingsrituelen. Deze rituelen hebben ook hun weg gevonden naar de moderne yogacultuur, waarin we het terug zien in het samen chanten van ‘Om’ of het samenvouwen van de handen voor het hart aan het einde van een les. 

Voor deze nieuwsbrief was ik benieuwd naar de rituelen binnen ons docententeam. Daarover lees je verderop meer. Misschien laat je je inspireren. Misschien sta je voor jezelf even stil bij jou wat rituelen op dit moment zijn en wat ze jou brengen. 
Wij kijken in ieder geval uit naar ons favoriete ritueel: jullie terugzien in de studio!

Met liefde,
Naomi 

Deze maand gaan mijn gedachten over het thema verandering. Hoe ik hier persoonlijk mee omga en ook wat verandering doet in het grotere plaatje.

Lieve lezer,

'De enige constante in het leven is verandering', zei de Griekse filosoof Heraclitus van Efeze. Een uitspraak die velen van ons zullen herkennen en waarschijnlijk ook kunnen bevestigen. Verandering is overal in het dagelijks leven zichtbaar. Denk aan het Nederlandse weer en de seizoenen die elkaar blijven afwisselen. Maar ook op persoonlijk vlak veranderen er voortdurend grote en kleine dingen: binnen je werk, je familie of je directe omgeving.

Dat deze dingen kunnen veranderen is een feit. Hoe je daar als mens mee omgaat, fysiek, emotioneel en mentaal, is iets heel persoonlijks. Afgelopen weekend werd ons zoontje drie jaar oud. Een kindje van die leeftijd verandert letterlijk iedere dag. Nieuwe woorden, nieuwe emoties, nieuwe vaardigheden. Het leven met een jong kind laat je niet alleen voortdurend verandering zien, maar vraagt ook dat je steeds opnieuw leert meebewegen, voor mij heel leerzaam. 

Ik merk dat ik zelf beide kanten van verandering in me heb. Ik ben altijd een ‘afspraak-is-afspraak’-persoon geweest en daarin weinig flexibel. Tegelijkertijd zie ik hoe de maatschappij en mijn eigen leven veranderen, en merk ik dat het juist prettig kan zijn om me flexibeler op te stellen. Dat maakt het fijner voor de mensen om mij heen en uiteindelijk ook voor mijzelf.

Aan de andere kant weet ik dat wanneer alles te lang hetzelfde blijft, ik me snel verveel. Het idee dat iets vastligt en niet beweegt, maakt me onrustig. Soms ontstaat de neiging om te willen vluchten en verandering op te zoeken. Deze twee kanten brachten mij bij een interessante vraag: maakt verandering je flexibel, of moet je flexibel zijn om met verandering om te kunnen gaan? Een vraag waar ik de komende tijd graag wat meer bij stilsta.

Verandering is van alle tijden. In de Griekse oudheid was het al een thema, en dat is het nu nog steeds. Ook al lijkt het soms alsof alles tegenwoordig sneller en heftiger verandert dan ooit, grootse ontwikkelingen zijn er altijd geweest. Maar anno nu hebben we op elk moment toegang tot het volledige wereldbeeld. Al die informatie doet iets met ons als mens en kan het gevoel geven dat veranderingen nauwelijks bij te houden zijn.

Juist daarom denk ik dat het belangrijk blijft om, in een tijd waarin technologie ons steeds sneller voorbij lijkt te lopen, het sociale aspect te blijven opzoeken. Zoals wij samenkomen in de studio: vóór, tijdens en na de les. Samen zijn, elkaar helpen, luisteren of gewoon even samen zitten. Dat is naar mijn mening onvervangbaar en tijdloos.

Daarom hoop ik jullie in de studio te blijven zien. Juist wanneer er veel verandert in je leven, kan yoga jouw anker vormen. Laat de yoga een constante zijn.

Met liefde,
Naomi 

Deze maand gaan mijn gedachten over de voorbijtellende minuten en hoe je hier invulling aan geeft. 



Lieve lezer,



Naarmate het einde van het jaar nadert, lijkt de tijd altijd sneller te gaan. Alsof alles rond moet zijn voordat het op 31 december klokslag twaalf uur luidt. Zo ervaar ik de tijd aan het einde van het jaar in ieder geval: alsof je er constant achteraan moet rennen, maar uiteindelijk altijd wordt ingehaald. De tijd, het is een interessant gegeven, toch?



Elke dag bestaat uit 24 uur, maar toch kun je tijd telkens weer heel anders ervaren. De periode dat ik samen met mijn vriend en onze kleine op Java woonde, ervaarde ik tijd heel anders. Onze wereld was een stuk kleiner. Er waren, naast werk, weinig dingen die echt moesten. Daardoor ontstond er veel ruimte: de tijd voelde meer vloeiend en ik keek zelfs veel minder op de klok. Het leek alsof er meer uren in een dag zaten, wat zoveel lucht gaf. Dat maakt ook dat ik het interessant vind om te onderzoeken waardoor ik de tijd hier in Nederland, in het dagelijks leven, weer zo anders ervaar. Is dat werk? Cultuur? De inwoners van een land? De maatschappij, de economie? Of zit het volledig in jezelf?



Iedereen deelt zijn dagen anders is, zowel op werk- als privégebied. Ik hoor mensen rondom het thema 'productiviteit' wel eens zeggen: ‘iedereen heeft dezelfde 24 uur in een dag’. Maar ik denk niet dat dit voor iedereen, en in elke levensfase, opgaat. Natuurlijk kun je een dag deels zelf inrichten, maar je hebt ook te maken met andere zaken en met andere mensen. En dat is waar yoga om de hoek komt kijken. Want de kunst is om, juist op die dagen waarop je voelt dat de klok sneller gaat dan je kunt bijhouden, even stil te staan bij een ademhaling of jezelf rustig uit te rekken. Dat is yoga naast de mat. Bewust zijn. Jezelf, als het nodig is, even terughalen uit de haast. Je voeten weer op de grond voelen. Wetende dat het negen van de tien keer niet erg is om een minuut voor jezelf te nemen, zodat je daarna een fijner mens kunt zijn voor jezelf en voor de mensen om je heen.



We starten weer een nieuw jaar, met 525.600 minuten. Ik hoop dat jullie een aantal van deze minuten vrij kunnen maken om voor jezelf te zorgen, om lief te zijn voor de mensen om je heen, om hoop en warmte te voelen en te geven en om af en toe gewoon even stil te staan bij een diepe ademhaling. Al is het maar één minuut.

Een heel mooi 2026!



Met liefde,

Naomi 

Deze maand gaan mijn gedachten over een thema welke in elke fase van het leven weer een andere vorm aanneemt. 


Lieve lezer,



Schrijven over het thema rust voelt voor mij niet vanzelfsprekend. Hoor ik als yogadocent altijd de rust zelve te zijn, of voortdurend rust te voelen in mijn hoofd en lijf? Als dat zo is, voldoe ik in ieder geval niet aan dat plaatje. Het woord ‘rust’ voelde voor mij jarenlang bijna als een verboden woord. Met een achtergrond in dans was ik gewend hard te werken, rust was geen optie. Rust stond gelijk aan stilstand, en stilstand betekende dat je meteen achterliep op de rest. Ondertussen ben ik heel wat jaartjes ouder en kan ik op die periode terugkijken met een tevreden gevoel. Rust betekende toen juist doorgaan; dat gaf mij een goed gevoel.

Hoe iemand rust verwoord en ervaart, kan met de jaren veranderen. Naarmate je ouder wordt, je omstandigheden veranderen en je misschien met meer mensen rekening hebt te houden, kan rust een andere betekenis krijgen. Dat hoeft niet te betekenen dat je stil op je yogamat moet zitten en minstens een halfuur gaat mediteren. Dat kán rust geven, maar een ander wordt er juist onrustig van. Ik denk dat het vooral draait om voelen dat je zelf mag kiezen wat je doet en dat je daar tevreden mee bent, zonder dat het in je hoofd blijft rondspoken welke andere keuzes je óók nog had kunnen maken.

Dus als jij ervoor kiest om een avond ‘rust’ te nemen door te bingewatchen, prima, dan is dat op dat moment jouw manier om rust te vinden. En als jij je rust vindt tijdens een run van 15 kilometer na een werkdag, ook prima, dat is dan jouw keuze. Maar voel dan ook dat dat goed is, zonder het gevoel dat je nog 39 andere dingen had moeten doen. Dit thema gaat voor mij dan ook niet per se over uitrusten, maar over keuzes maken, daarachter staan en daar in je hoofd en in je lijf de rust in vinden. 

De beoefening van yoga kan heel behulpzaam zijn bij het vinden van jouw rust-behoefte, omdat het je helpt te aarden. Je begint met contact maken met de aarde en van daaruit met jezelf: je lichaam, je geest, je emoties en je ademhaling. Dat startpunt kan je doen voelen waar je behoeftes liggen. Misschien is die behoefte stilte en meditatie, een uitdagende vinyasa-les of simpelweg een bakkie met vrienden om even bij te kletsen.

Laat het woord ‘rust’ je dus niet in een bepaalde richting duwen, maar gebruik het begrip om te voelen en van daaruit keuzes te maken.
‍

‍
Met liefde,

Naomi 

Deze maand gaan mijn gedachten over het concept 'dankbaarheid' en hoe yoga een manier kan zijn om daar aandacht aan te schenken. 



Lieve lezer,
 

Als kind leer je de woorden ‘dank je wel’ in de Nederlandse taal. In het begin nog zonder het daadwerkelijk te snappen en uiteindelijk linken ze het steeds meer naar de context. ‘Dank je wel voor het helpen met aankleden, dank je wel voor het eten, dank je wel’. Naarmate je ouder wordt, zul je deze woorden (hopelijk ;)) nog vaak herhalen en kunnen deze woorden ook een andere betekenis krijgen. Dank tonen en dankbaarheid voelen zijn in mijn ogen ook niet altijd hetzelfde. Dank tonen kan een beleefdheidsvorm zijn en aangeven dat je het waardeert dat iemand iets voor je doet. Dankbaarheid gaat dieper. Het is een gevoel wat je met je hele lijf kan voelen, vanuit je tenen tot aan je kruin en weer terug. Een gevoel wat je kunt voelen richting jezelf of voor een ander. 

De dingen waar je dankbaar voor bent, zijn vaak ook de dingen die je voor lief neemt. Een werkend lichaam (met ieder zijn eigen rugzak vol verhalen), een dak boven je hoofd, iedere in- en uitademing. Maar tussen de dagelijkse to-do’s, verwachtingen, zorgen en gewoonweg ‘het leven’, kun je nog wel eens vergeten om hierbij stil te staan. En juist die momenten van stilstaan oefenen we met behulp van yoga. Hoe een dankbaarheidspractice eruit ziet, kan per persoon verschillen. De één staat er graag aan het einde van de dag bij stil en schrijft iets op in een boekje, de ander doet het door middel van een visualisatie en weer een ander gebruikt beweging om te voelen in het lichaam hoe dankbaarheid zich kan bewegen door het fysieke lichaam. 
Yoga kan je leren dat dankbaarheid zit in oefening en dat het, net als de ademhaling, soms stroomt en soms weer even bewuste aandacht nodig heeft. En met die bewuste aandacht, kan dankbaarheid beetje bij beetje blijven groeien. Zodat je er steeds minder bewust naartoe hoeft, maar het jouw gewoonte wordt: dankbaar zijn voor het leven dat je gegeven is.

Ik ben benieuwd: hoe beoefen jij dankbaarheid? 




Met liefde,

Naomi 

Deze maand mijmer ik over het gevoel van jezelf heel voelen, het idee dat alles mogelijk is en de enorme valkuil die daarin verscholen ligt. 

Lieve lezer,

Heel zijn, jezelf compleet voelen, of zoals in het Engels de mooie term 'wholeness'. Wat betekent dat voor jou?

Ik geloof dat je wordt geboren als een heel mens. Compleet. En daarna begint je wereld groter te worden en word je gevormd door o.a. opvoeding, school, gezin, cultuur en verwachtingen. Toch lijkt mijn generatie, de millennials (geboren tussen 1985 en 2000), het lastig te vinden zich heel te voelen. Natuurlijk is dit wat zwart-wit gesteld, maar het is opvallend: ondanks dat veel millennials hoogopgeleid zijn, zijn opgegroeid in welvaart en kansen in overvloed hebben gekregen, lijkt er altijd iets te ontbreken. Steeds opnieuw zoeken we naar méér: nieuwe reizen, nieuwe banen, nieuwe avonturen, nieuwe relaties, nieuwe vormen van zingeving. Daarom vraag ik mij af: wat hebben we eigenlijk nodig om ons heel te voelen? En waar zijn we dat gevoel onderweg kwijtgeraakt?

Misschien juist doordat we zijn opgegroeid met het idee dat álles mogelijk is, kan dit ook een valkuil zijn en sluipt er makkelijk een gemis in. Als alles kan, ligt de verantwoordelijkheid namelijk volledig bij jezelf: wij moeten zin en richting geven, op een manier die écht betekenisvol voelt en daarmee jezelf weer compleet maken. En dat is niet altijd eenvoudig.

Toch denk ik dat 'heel zijn' simpeler is dan we denken. Soms is het dichterbij dan we denken. Denk bijvoorbeeld aan dat ene moment tijdens en na Savasana, de eindontspanning: je lichaam en geest laten alles los, en ineens ben je weer terug bij de kern, die van nature al heel is. Of denk aan een moment van samenzijn met de mensen die voor jou belangrijk zijn, zoals gezin, familie of vrienden, en het besef dat het op dat moment gewoon compleet is.

Heel zijn is geen doel op zich. Het is een concept dat meebeweegt met de fases van je leven, en die je steeds weer opnieuw mag onderzoeken.
Durf jij dat onderzoek deze maand aan te gaan?

Met liefde,
Naomi 

Deze maand neem ik jullie mee het nieuwe seizoen in, wat komt met aarden, nieuwe ritmes en jezelf de tijd gunnen. 

Lieve lezer,

Richting half augustus krijg ik altijd kriebels in mijn lijf en onrust in mijn hoofd. Steeds meer mensen keren terug van vakantie, het wordt drukker op de fietspaden en in de supermarkt, en om mij heen hoor ik vaak de zin: ‘de maand september loopt alweer aardig vol’. De zomer(vakantie) komt langzaam ten einde en, met een beetje geluk, staat de nazomer nog voor de deur. September start en wordt de maand van je ritme hervinden, na een periode van loslaten en vrijheid.

Dat terug in het gareel komen vind ik vaak lastig, omdat de zomer zoveel losser en luchtiger voelt. Maar ik weet ook: als het altijd zomer zou zijn, zou je die vrijheid niet meer op dezelfde manier kunnen ervaren.

Veel dingen in het leven kennen twee kanten, zoals ook deze situatie. Want ik ben van mening dat ritme in de dag ook fijn, ondersteunend en effectief kan zijn. Het kan in kleine dingen zitten: elke dag rond hetzelfde tijdstip opstaan, je yogalessen alvast vooruit plannen en als afspraak in je agenda zetten, of een paar maaltijden voorbereiden om ervoor te zorgen dat je tijdens de werkweek genoeg gezonde voedingsstoffen binnenkrijgt. Zulke simpele stappen geven weer vaste grond onder je voeten. Ze helpen om de grotere plannen, die je misschien juist in de ontspannen zomermaanden hebt bedacht, verder uit te werken en vorm te geven. En ook in dat proces mag je de vertraging blijven zoeken. Het hoeft niet allemaal tegelijk of meteen bij de start van een nieuw seizoen, alsof je op een racebaan staat waar iedereen op hetzelfde moment vertrekt en haastig dezelfde finishlijn probeert te halen. Want wie bepaalt waar en wanneer die finishlijn eindigt? 

Geef jezelf dus de tijd om opnieuw te aarden. Om het gras onder je voeten te voelen, de wisselende temperaturen op te merken en de beweging in de mensen om je heen te zien. Want uiteindelijk vullen de seizoenen en ritmes, net als yin en yang in de yoga, elkaar altijd aan.

Met liefde,
Naomi 

Deze maand deel ik mijn ervaring met loslaten van iets wat je lief is en hoe yoga je leert daarmee om te gaan.

Lieve lezers,

Sommige dingen zullen altijd als een rode draad door het leven bewegen. Eén daarvan is de tijdslijn die voor iedereen geldt: je wordt geboren, je leeft je leven en je sterft. Dat is een gegeven. Wat er precies gebeurt in die tussenliggende fase, het leven zelf, is voor iedereen anders. Omdat je altijd omringd bent door anderen, maak je niet alleen je eigen levenslijn mee, maar ook die van de mensen om je heen. En dat betekent: je krijgt te maken met loslaten. Loslaten speelt zich niet alleen af bij de grote gebeurtenissen, zoals geboorte of dood. Ook in het alledaagse leven worden we ermee geconfronteerd. Een collega die een andere richting op gaat. Een kind dat overstapt van basisschool naar middelbare school. Een vriendin die emigreert. Of zelfs iets kleins, de boodschappen die je wilde halen voor je favoriete gerecht zijn op, dus moet je bijstellen en een ander gerecht kiezen.

Loslaten is overal in ons leven verweven. Yoga biedt mooie kaders om daarmee om te leren gaan. In het bijzonder de yama’s en niyama’s uit de Yoga Sutra’s van Patanjali: leefprincipes die richting geven aan hoe we omgaan met onszelf, de ander en de wereld. De yama’s gaan over dingen die je liever niet doet, de niyama’s over dingen die je wél bewust probeert te beoefenen.

Een van de yama’s is Aparigraha, ofwel onthechting. Aparigraha gaat over het loslaten van verlangens, verwachtingen, bezit, relaties of overtuigingen. Dat klinkt misschien streng, alsof je nergens meer aan mag hechten of geen plezier meer mag ervaren. Maar ik zie het anders:
Wanneer je leert onthechten van wat je denkt dat van jou is, of waar je controle over denkt te hebben, doe je jezelf juist een groot plezier. Het kan helpen om lichter te leven, minder krampachtig vast te houden en ruimte te maken voor wat wél stroomt.

Ik heb dat, zoals vele, ook zelf ervaren. Toen ik als student werd aangenomen aan de dansacademie, dacht ik dat ik mijn weg had gevonden. Danser zijn was niet alleen mijn droom, het was mijn identiteit. Alles in mijn leven draaide om dans: mijn kleding, mijn vrienden, mijn interesses, mijn toekomstbeeld. Maar tijdens de opleiding kreeg ik een chronische blessure. Ik moest stoppen. En ineens viel alles weg.
Wie was ik nog zonder dans? Zonder dat plan, zonder die rol? Ik had me er zo aan vastgehouden dat ik weinig overhield om op terug te vallen. En ik zeg niet dat dat slecht is, in die periode klopte dat voor mij. Maar wat volgde was een verdrietige en verwarrende periode. Als ik toen had geweten wat ik nu weet, vanuit de yoga, had het pad misschien iets makkelijker gevoeld. Niet pijnloos, niet zonder rouw. Maar wel met meer tools om los te kunnen laten. 
Want dát is wat yoga je kan bieden: niet het wegnemen van het lijden, maar een manier om er stap voor stap, fase voor fase mee om te gaan.
Zodat wanneer je leert minder hard vast te houden aan wat verdwijnt, je ook weer ruimte voelt voor wat zich aandient.

Met liefde,
Naomi 

Deze maand deel ik mijn ideeën over vreugde en hoe je hier een duurzaam begrip van kunt maken. 

Lieve lezers,

Op de fiets, met de zon op mijn gezicht en een warme bries over mijn huid, dacht ik na over het thema waar we deze maand bij Helder aandacht aan geven: vreugde. Een woord dat klinkt als confetti, slingers en champagne – iets dat ik associeer met grootse momenten waar je lang naar uitkijkt. Maar, terwijl ik ondertussen lekker doortrapte, dacht ik: waarom zou vreugde eigenlijk alleen maar voor de hoogtepunten zijn?

En dus nam ik de dagen erna de tijd om het begrip vreugde te onderzoeken. Wat is vreugde precies? Komt het van binnenuit of heb je er iets of iemand voor nodig? Is het iets wat je voelt in je hoofd, je hart, of in je hele lijf?

Zo'n moment op de fiets, met een glimlach naar degene die je voorbij fietst, je geest in gedachten en het moment van even niks hoeven, voelde eigenlijk ook heel vreugdevol. En dus bleef ik de dagen erna letten op mijn dagelijkse bezigheden, om in te checken of ik ook daar dat gevoel kon terugvinden. Rustig koken met mijn favoriete podcast op, melk opschuimen voor mijn koffie, op de mat met onze peuter nieuwsgierig ernaast of een knuffel van mijn zus. Geen fanfare en niks wat in mijn Instagram-stories voorbij zou komen. Maar wel vreugde: puur, dagelijks en daarmee ook duurzaam. Want hoe fijn dat je je vaker zo voelt, dan alleen heel af en toe, tijdens de feestelijke momenten, die niet blijvend zijn.

Juist in het gewone blijkt vaak de schittering te zitten.

Daarom wil ik jullie, lieve lezers, uitnodigen om eens stil te staan bij dit thema. Wat roept de term vreugde bij jóu op? Wanneer voelde je het voor het laatst? En komt het wellicht ook vaker voor dan je denkt, als je er wat aandacht aan besteedt? Misschien helpt het om kleine vreugdevolle momenten te verzamelen: schrijf ze op, stop ze in een pot, hang ze aan een prikbord, deel ze met anderen. Maak ze zichtbaar. Niet omdat het moet, maar omdat het mag – en omdat het je helpt te zien dat die schittering er vaker is dan je denkt. 

Met liefde,
Naomi 

Deze maand deel ik mijn ervaringen van tijdens de Ramadan, een periode die mij opnieuw leerde over geven en ontvangen. 

Lieve lezer,

Van eind februari tot eind maart stond Jakarta in het teken van de Ramadan. Zoals we dat in Nederland ook kennen natuurlijk, maar gezien het grootste deel van de bevolking op Java Moslim is, was het hier veel zichtbaarder. Een beetje zoals wij kerst in Nederland kennen. Uitbundig, feestelijk, terug naar de basis en samen komen. Wij maakten deze periode voor de tweede keer achter elkaar mee en het viel mij op dat de hele periode eigenlijk draait om geven en ontvangen. Waar gedurende de dag iedereen aan het vasten is, is het moment van de iftar (het verbreken van het vasten) elke dag een klein feestje. En waar ik zou denken dat je dan ontzettende trek hebt en in overvloed gaat eten, namen de mensen alleen wat ze nodig hadden. Kleine porties, genoeg om het lichaam te voeden en weer voor te bereiden voor de dag erna. Aan het einde van de Ramadan wordt Eid Al-Fitr gevierd, wat wij in Nederland als ‘Suikerfeest’ kennen. In Jakarta ligt dan alles stil, zoals onze kerstvakantie. Twee weken lang was er nauwelijks verkeer, waren winkels gesloten en kwamen familie en vrienden samen. Een, naar mijn mening, magische periode waarin het geven en ontvangen nog duidelijker naar voren kwam. De mooiste fruitmanden werden in de supermarkten bereid, grote kado-pakketten vol lekker eten en parfum en kaarsen en alle geuren en kleuren. Je gaat dan bij je oudere langs, brengt eten en kado’s mee en je neemt de tijd om samen te zijn, van elkaar te genieten. Een overvloed van warmte en eten. 

De leidster op de crèche van Ezra vertelde mij net na de Ramadan dat ze nu wilde gaan starten met yoga. Wat natuurlijk niet overal zo toegankelijk is als hier in Den Haag. Ze had tijdens de Ramadan geoefend met selfcare en meditatie en wilde nu ook een matje gaan kopen en yoga beoefenen. Iets beters dan deze woorden kon ik niet ontvangen. Daar draait het toch om, niet de fancy poses of je mooiste yoga-pakje, maar elkaar inspireren beter voor jezelf en voor elkaar te zorgen.

Met liefde,
Naomi